زیباست که دل نبندم به حقیقتهای کاغذی

زیباست که دل ببندم به رویا های مخملی تو

زیباست که دل ببندم به سراب چشمان تو

زیباست که دل نبندم به سراب زندگی

زیباست اشک ستاره برای چشمان تو

زیباست تحمل  دوری چشمان تو

زیباست نگاه کردن تو از لابه لای خاطره های مخملی

زیباست نگاه های مخملی تو حتی برای ثانیه ای کوتاه زیباست باران های مخملی

زیباست دل ببندم به رویا های تو

زیباست دل نبندم به فرداهای بی تو

زیباست تنهایی چشمان تو

زیباست در خاطره ها بنشینم برای ستاره های چشمان تو

  ابر شو م باران شوم ببارم بر چشمان تو

زیباست ساختن دلبرکهای کاغذی برای تو

زیباست اشکانم برای تو قسم به اشکانم زیباست

زیباست غمگینی بقض چشمانم قسم به بقض چشمانم زیباست

زیباست وقتی می دانم در رویا هایم سبز می مانی  قسم به رو یا هایم زیباست

بقضی زیبا می کنم و ....ساده از کنارت رد می شوم ؛

می خواهم دلخوری های دلم را کنار بگذارم و فقط فقط دستانت را

طلب کنم اما اما ...می دانم خواهش دستانت برای دستانم محال است ...

می دانم می دانم تو تویی که به دنبال ناشناس های فردا هستی تو یی که..................

حالا تو این تنهایی بی  فردا دور از چشمانت گریه می کنم بی صدا فریاد می زنم برای بهانه های تکراری تو

بی نجوا بقض می کنم بی آغاز تا پایان گریه می کنم

نمی دانم دیگر چکار بکنم کاش می دانستم  نمی دانم تا کی بی تو برای تو گریه کنم  تا کی

حالا فقط می نویسم فقط می  نویسم با اینکه دیگر نمی خواستم این همه دلخوشی رو بنویسم اما باز چاره ای ندارم

بی آواز غمگین شده ام بی تقدیر گریه کرده ام بی ترنم به دنبال شعر های شکسته گشته ام

شاید تقدیر اینگونه رمق خورده است  که من غمگین باشم

و تو بی وفا .....

حالا امروز پی دیروز می نویسم بی تو  می نویسم بی تو در فریاد های بی ثانیه

حالا دلواپسم دلواپس ثانیه های تلخ دلواپس شاپرکها حالا امروز پی گریه می شینم تا دلواپسی تو رو فریاد می زنم

 حالا دیگر ترانه ای ندارم حالا ..... شاید روزی دیگر...........

 تو را ببینم ولی ....

ببینی ولی نتوانی صدایش کنی  ببینی ولی نتوانی او را در آغوش بگیری

ببینی و رد شوی مثل سایه ها  ببینی ولی  نتوانی بقض صدای خسته اش شوی

ببینی ولی نتوانی اشکانش را پاک کنی نتوانی در چشمان زیبایش نگاه کنی و چشمانت را به

روی آن همه ستاره ببندی

ببینی ولی نتوانی به او بگویی که چقدر دلتنگ او هستی چقدر در پس هر چه ستاره هست

برایش اشک می ریزی

ببینی نتوانی در ترانه ها او را مال خود کنی برایش ستاره ها را مهمان کنی

آری سخت دبدن  چشمان تو بدون آنکه تو را در آغوش بگیرم

ترانه ترانه نوشتم  بقض بقض گریستم  ستاره ستاره چیدم

قطره قطره اشکانت را پاک کردم  بی صدا بی صدا چشمانت را فریاد زدم

لحظه تحظه مو هایت را شانه کردم  دقیقه دقیقه به موهایت گل سر زدم

مژه مژه چشمانت را بوسیدم  آرام آرام بوسه ای بر اشکانت زدم

گریان گریان تو را در آغوش گرفتم ترانه ترانه تو را بوسیدم

گل گل به خوابهای تو پلی مخملی زدم تا در اتاق دل تنگی های تو باشم

  این همه خواستن دستات  بدون حتی  نوازش

 می دونم  که  خیر ندارم واسه تو گریون دردم

 می گذری از منو می ری اما باز من بر می گردم

 می دونم برات عجیبه من با اون همه غرورم  پیش همه بدهای هات چه جوری  بازم صبورم

 می دونم واست سواله  که چرا  پیشت حقیرم  دور می شی منو نبینی باز سراغتو می گیرم

 می دونی چرا همیشه من بدهکار تو میشم  وقتی نیستی یه جوری با خیالت راضی میشم

  می دونی واسه چی از تو  من می بینمو می خندم  تا نبینی گریه هامو هر تو چشمامو می بندم

چاره ای جز این ندارم آخه خون شدی تو رگهام می میرم اگه نباشی

 بی تو من بد جوری تنهام

 می دونم یه روز می فهمی روزی که دنیا رو گشتی من چه جوری تو رو خواستم تو چه جور ازم  گذشتی 

به نام یگانه حامی پر ستو های بی آشیانه

بگویی دوستت دارم .قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل دیگری بماند.

تنها هستم تنها تر از همه غمگینم غمگین تر از همه  شکسته ام شکسته تر از همه پر وبال شکسته ام 

نمی دانم چگونه بنویسم وقتی قصه عشقم یه تراژدی تلخ شده حالا که

 گل های رازقی در کنج دیوار نامهربانی تو خشک و زرد شده چگونه بنویسم

کاش می دانستم آواری از مشکلات هستم کاش می فهمیدم ...

حالا که خیلی دیر است فهمیدم در این عمر ثانیه ها برایت آواری از سیاهی بودم

من را بگو باور کرده بودم تو هم دوستم داری چقدر این دلم ساده است چقدر این دلم ........

تو هم همانند من در بقض ثانیه ها دنبالم می گردی در نبودنم اشک می ریزی ولی حالا دانستم حالا که دیر من برایت

چیزی نبودم جز آوار سیاهی کاش می دانستم  کاش

نمی دانم این عشق لعنتی در بقض ثانیه ها با من چه می کند .....من چقدر ساده هستم ..................

نمی دانم چرا همیشه با ندیدنت بقض می کردم به دنبال می گشتم

از دور یواشکی نگاهت می کردم  از خنده هایت شاد از بقض صدایت دلم می گرفت 

نمی دانم چرا هر ثانیه هر لحظه فقط تو جلوی چشمانم بودی  تو که ...........

دیگر نمی خواهم بنویسم شاید این آخرین دلتنگی های خیسم باشد آری آخری نمی خواهم بنویسم

حالا که شکایتم را می کنی به..................

می نویسم برای دل تنهای خودم ..

مگر غیر از نوشتن برای دل خودم کاری کردم که شکایتم را  می کنی به زمین و آسمان !!!!!!!!!

خدا می داند آره فقط او می داند چه در دلم می گذرد او می داند که این شب گریه ها برای چیست

نمی دانم دیگر چگونه بنویسم کاش دیگر مجالی برای نوشتن برای نگاه کردن برای .... دیگر نداشتم کاش ....

نمی دانی امشب چه کردی با من چه کردی کاش امشب هیچ وقت صبح نشود و چشمانم دیگر صبح را نبیند ....

حالا من شکایت تو را می کنم نه به غریبه ها .....فقط پیش خدا شکایت تو را می کنم

هیچ وقت نخواستم چیزی را به زور داشته باشم

 فقط باورم این بود برای هر چیز با ارزشی برای بدست آوردن آن باید زجر و مشقت فراوانی کشید فقط باورم این بود

این بود که کسی را پیدا کرم که می توانم با او درد دل کنم سر به آغوشش بگذارم فقط گریه کنم هرگز نمی دانستم که ................

کاش شکایتم را پیش خودم می کردی ........

همیشه باورم این بود وهست با هر نه ننننننننننننننننننننننننننه نباید از دل دست کشید حتی به قیمت زندگی آری باورم این بود .....

ولی دیگر نمی دانم آیا اشتباه کرده ام آیا باز مثل همیشه تا آخر تنها خواهم ماند

........................................................

خوابت را دیدم  خواب چشمانت را خواب تو را که بی هوا تنها تک ستاره خوابهایم شده بودی ...

دیدم که نشستی دستی کشیدی بر اشکانم بر

هق هق ترانه های غمگینم چشمانت را به چشمانم دوختی

 و تبسمی زیبا کردی دستِ تنهایم گرفتی سرت را به روی

شانه های خیسم گذشتی از گرمای تنت به یکباره وجودم به آتش کشیده شد

 از گرمای صدای تو مست شدم  و به اوج قاصدکها سفر کردم

دستان سردم را در دستان گرمت گرفتی و از ستاره ها برایم گفتی و با

 دستانت به آسمان اشاره کردی و گفتی این آسمان مال منو توست

چه کودکانه ستاره ای برای خودمان پیدا کردیم و تا ستاره خندیدم ؛

چه کودکانه دستانم تو را التماس می کرد چه کودکانه ...........

چه کودکانه با ستاره ها همراه شدیم یک به یک آواز شادی سر می دادیم

 بی التماس باران برای هم گریه می کردیم بی التماس برای هم می مردیم  چه کودکانه ....

تا سحر در آغوشم بودی تا اینکه چشمانم را بستم با اینکه می خواستم که تا ثانیه ها چشم روی هم نگذارم ...اما  

 وقتی چشمانم را باز کردم تو دیگر در آغوشم نبودی آری تو نبودی و فقط عطر تن تو باقی مانده ...

آری باز هم خواب بودم خوابی شیرین ....

 ای کاش  ای کاش .............

حتی سراغت را قاصدکها ی تنهایی گرفتم اما آنها هم خبری از تو نداشتن

خیلی دلتنگ تو بودم  می خواستم برای آخرین بار ببینمت دستانت را دست بگیرم

 و به تو بگویم که هیشکی مثل من تو رو دوست نداره اینو می تو نی از تو چشام بخونی

می خواستم برای آخرین بار حتی کوتاه برایت بمیرم آری برای تو بمیرم .. اما تو نبودی که این تنهایی را از چشمانم بگیری

حالا تو این بارون چشام این را  برایت بنویسم که تا همیشه برای چشمانت می نویسم و تا همیشه تنها ترین سیندرلای من خواهی ماند...

کاش برای آخرین بار .....

 که بهانه تو بهترین بهانه برای زیستن من است ،

 بهترین بهانه برای گریه کردن  بهترین بهانه برای دیوانه شدن ؛بهترین بهانه که روزی غمگین باشی روزی ملو از خنده

پس همیشه برای هر چیزی بهانه ای هست پس  بهانه من برای  بودن  فقط بهانه توست !! فقط تو ...

پس از من نخواه نخواه تنها بهانه زندگیم ،

 یعنی تو را فراموش کنم .....

 تو را ای بهانه من  که من تو را از خاطر لحظه هایم پاک کنم ....

 آری هیچ وقت نخواه حتی در خیالت ...

  من گریه می کنم یا خاطره  نمی دانم او از من گله دارد یا من از او

می نشینم ثانیه ها رو می شمارم تا رو به خاطر بیاورم ؛

خاطره هارا یکی یکی ورق می زنم تا به خاطرات تو برسم تو را

 به خاطر می آورم ،بازمی نشینم با تبسمی پر از غم می زنم زیر گریه

نمی خواهم گریه را بس کنم چون می دانم با گریه هایم کمی آرام می شوم آری آرام می شوم

 پس بدون واهمه گریه می کنم بدون تشویش از صورتکها ی نامهربان

می خواهم چشمانم را به روی همه ببندم و فقط گریه کنم ،

دفترم را  بر می دارم تا چند خطی شعر برایت بنویسم می خواهم این گریه هایم را  بنگارم بر روی این دفتر خیس  ،

باز شکسته شکسته  می خواهم  برایت فریاد بزنم در کو چه های آرزو  می خواهم

 در کوچه پس کوچه های آرزو فقط تو را بجویم فقط تو را فریاد بزنم فقط تو را ؛

حالا که حرف من بین تو شده نگاه و  دلتنگی های  خیس، پس می نویسم خیس برایت

از جنس زلال ستاره از جنس غم آرزوهایم تا ترانها تو را دوست خواهم داشت

 تو را تا ثانیه های بی کسی بی صدا اسمت را فریاد خواهم

زد فقط تو را .....

می خواهم بگویم به تو بگویم فقط به تو که .................................

نمی دانم از کجا چگونه شروع کنم چگونه بنویسم از این تنهایی ها   چگونه بنویسم از این غم های محصور

هر جا را نگاه می کنم جز غم وغصه هیچ چیز دیگر را نمی بینم ،ولی زیباست در این همه

غصه تو  تو کنارمی ای عزیزم ای که جانم فدای تو…

آره تو کنارمی در این دنیایی که هیچ کس را ندارم هیچ خاطره ای ندارم  اما ....

باز ته دلم روشن است که تو کنارم هستی تو تنهایم نمی گذاری آری تو که همدم غصه های بی

پایانم گریه های سرازیرم آری تو که بی تردید کنارم بودی

باز چند روزی که دلم بد جوری گر فته از کسانی که فقط به فکر خودشون هستن آدمهارا به

خاطر خالی بودن کوله بارشون ..آدمو مورد تحقیر قرار می دن… ولی اینو نمی دونن یه دل

صاف و ساده نمیشه با تمو م دنیا عوض کرد ...

اما بازم مهم نیست وقتی تو کنارم هستی وقتی بی توقع کنارم هستی همدم این شکسته غرور

هستی آری با تو هستم  ای  عزیزم

تویی که بالای سر من هستی مواظب من هستی، مهم نیست که بشکنم از دست آدمها تحقیر بشم

بدون مرتکب شدن گناهی فقط به جرم نفس کشیدن اما  ... مهم نیست وقتی تو هستی

با اینکه باز گریه امونی واسه نوشتن به من نمی ده ولی سعی می کنم به خودم مسلط بشم و بنویسم و فقط بنویسم

نمی دانم چرا دیگه طاقت موندن سوختن و اشک ریختن رو ندارم شکست و تحقیر رو  ندارم

کاش خدای من می گفتی تو ای عزیزم تویی که شب ها پا به پای گریه هایم بودی وقتی هم سفره

سبز جانمازم بودی می گفتی چرا ؟؟؟

آخر چرا گناهم چه بود بی هوا شاعر شعر های غمگین شد گناهم چه بود

بعضی وقتها البته خدایا جسارت نباشه آرزو می کنم که دنیا نمی اومدم یا زودتر می مردم خدایا

ناراحت نشو ولی خیلی خسته ام ، بنویسم شعرهای شکسته آخه دلم دیگه این همه درد و زجر

نمی خواد؛ نمی خوام

که بزور بخندم در بین این  همه گریه

نمی دونم خدایا تا کی اسیر این گریه ها باید  باشم ،

 خدایا تا کی باید دروغی بخندم تا کی پنهانی تو کنج دلم گریه کنم

هیچ وقت نخواستم غمگینی نگاهمو بقض صدامو به گردن کسی بندازم

هیچ وقت نخواستم کسی رو برنجونم با اینکه خیلی از آدمها نامهربون هستن

 و در بهت ثانیه ها خوردم کردن ولی بازم از اونها کینه ای ندارم ؛

  اما بازم خیالی نیست وقتی تو کنارم هستی

همه اینا رو مدیون تو هستم مدیون تو ...

ولی نمی دونم تا کی می تونم دووم بیارم نمی دونم

اما بازم مهم نیست وقتی .......« خدای من »

سفر کنم سفری کوتاه اما زیبا

از دور نگاهت می کنم آهسته گاهی اوقات با خود    می خندی از تبسم زیبای تو روی لب تو خوشحال می شوم ..

اما نمی دانم تا با دیدن من تبسمی غمگین می کنی وزود می روی و آ ن تبسم زیبا رو با خود می بری نمی دانم

اما همین برایم کافیست که می دانم که می دانم به طوفان حوادث  می خندی آری می خندی ....

کاش می فهمیدی با رفتن تو من چقدر برایت دلتنگ می شوم انگاری سالهاست که تو را ندیده

باشم  نمی دانم با این دلتنگی چه کنم

باز این  بقض کهنه که بی تو برایم تا همیشه لحظه نبودنت را فریاد می زند آرام نمی گذارد من را  .

 می خواهم به شهر چشمانت سفر کنم تو را سر در قلب تنهایم بگذارم تو را با بقض اشکان

پذیرایی کنم  آری تو را؛

 کاش می شد رویا ها به حقیقت می پیوست ...

باز دلم برای چشمانت تنگ شده کاش امشب خوابت راببینم و دیگر در خوابم تنهایم نگذاری و بقض نکنی

همیشه در کودکی رویا ها را دوست داشتم هر سال وقت رسیدن کرسیمس

 با آرزوهای کودکانه با خواستن اسباب بازی های تازه از بابا نوئل شب تا صبح نمی خوابیدم

 و به این  فکر بودم که رویاهای کودکی ام به حقیقت می پیوند یا نه

حالا ساله گذشته روزها ... و دیگر آروز های کودکیم جای خود را به رویاهای دیگر داده ...

این بار تنها آرزویم این است که بابا نوئل تو رو برایم بیاورد ؛

انگاری باز بچه شده ام باز خیال بچگی به سرم زده حالا شب ها بیدارم تا تو را بابانوئل  برایم بیاورد .........

از شهر نگاه تو می خوام بروم اما چه سخت می خواهم بروم وبرایت وصیت برگ برگ ترانه هایم را برایت بگذارم

می خواهم بروم اما نمی دانم چگونه دل بکنم چگونه از این همه خاطره خاطره چشمان تو  ،

بوی عطر تن تو نمی دانم چگونه از این همه خاطره دل بکنم

می خوام بگویم خداحافظ تا همیشه اما نه دلم نه زبانم یاری می دهند تا از تو شهر نگاه تو دل بکنم

باز بقض گریه امانم را بریده صورتم پر از خیس اشک می خوام آخرین ترانه ام را بنویسم،

 برای تو ای عزیزم بنویسم اما چه کوتاه اما چه تلخ برایت از این تن شکسته یادگار بگذارم

باز با گریه می نویسم باز بهونه ها امونم را بریده بهونه بودن با تو ؛

این دل لحظه ای از تو غافل نمی شود اما غافل از اینکه من سالها ست

 که از یاد تو رفتم اما تو نرفتی هیچ وقت از یاد این دل

من شب زده باز می نویسم از این همه حرفای نگفتنی می نویسم

که خیلی درد و دل داشتم برای تو اما تو هیچ وقت  نخواستی  هق هق صدایم بشنوی

 هیچ وقت نخواستی هم پای گریه هایم بشینی هیچ وقت نخواستی

تو این گریه های بی پایان تو این کوچ بی صدا  تو این شب بی ستاره می نویسم

دیگر طاقتی نمانده واسه من   دیگه  اشکی نمونده واسه من

تک وتنها تو شب های بی کسی باز کوله بارم  برمی دارم اما غافل ازاینکه اگر از تو دل بکنم این دلم بی تو می میره ...

دیگر نمی دانم چکار بکنم نه می توانم از تو دل بکنم ونه بمانم کاش می شد تو بگویی من چه کنم

                             من چه کنم....  تو بگو...... ؟؟؟

دست به دعا می برم با چشمانی پر از اشک بلند داد می زنم کاش خدای من هیچ کسی تنها نباشد هیچ کس ..

                                            «الهی آمین »

شکست لحظه های تکراری

نمی دانم آخر چرا در این دنیای به این بزرگی سهم من  شده لحظه های پر ازغم؛

 که حالا بنویسم من بی کس و تنهام حالا بنویسم  دارم می سوزم تو این غم ها ،

 حالا بنویسم  دارم می میرم در این ثانیه ها

شاید هیچ باورم نبود اینگونه از شکست لحظه ها بنویسم ؛

یا نخواستم در این بهت ثانیه ها نخواستم که این همه تنهایی سهم دل کوچک من باشد 

حالا در این شب سرد که باز غم ها،

 باز لحظه های دوری از تو من را در این اتاق  تاریک محاصره کرده ،می نویسم

 برای تو اما کمی شکسته کمی با بقض شکسته چشمانم کمی غمگین اما زیبا از جنس زلال اشکانم

باز می نویسم این دل تنهایم هیچ وقت نخواسته با بقض این چشمان خسته ام با شکست تن خسته ام ؛

 ترانه های چشمان تو را بارانی کند؛ که تو در پس اشکانم بگیری تا ثانیه

هیچ وقت نخواستم بقض شکسته چشمانت را   خیس ببینم ...

حتی با اینکه خودم در پس هر چه اشک پنهان شده ام نخواستم چشمان زیبا یت را بارانی ببینم  .....

هیچ وقت از تو از ...

 تو گله ای نداشتم چون می د انم در این شهر سیاهی بخت من سیاه است ...

 تنها گله ام این بود آن روز... چرا آن چشمان زیبا چرا باید بارانی باشد با اینکه می تواند در

بهت ثانیه برایم من تنها یک آسمان باشند چرا ....

شاید آن روز  من به تو پشت نکردم به گریه پشت کردم رفتم تا تو نبینی که اشکانم را  که بی هوا جاری شد؛

   نمی دانم چرا بی هوا بقض کردم و خواستم تا ثانیه گریه کنم نمی دانم ..

کاش می دانستم چرا با دیدنت می خواهم گریه کنم ...

کاش می شد مانند مادران عاشق که برای کودکان خود می خوانند لالایی ؛تو هم برای این دل

تنهای من لالایی می خواندی تا دلم آرام گیرد

می نویسم  تنهایی آرامم نمی گذارد غم تنهایی من را از خودم جدا نمی کند

می نویسم بدون تو .. بخندم بی تو غم هایم را پشت تنهایی  بگذارم،

 نمی توانم از شادی ها بنویسم وقتی می دانم در ثانیه ها غمگین تنها هستم ؛

وقتی می دانم تو نیستی کنارم وقتی می دانم که تمام زمزمه های شبانه تو  دل کندن از من است

نمی توانم بخندم ... اگه بازم به من بگویی دیوانه هستم ؛ آری دیوانه هستم ،

عزیزم خودم را که نمی توانم گول بزنم

مگر من صورتک هستم خودم را بفریبم  نمی   توانم ....

می نویسم گر چه غمگین هستم گر چه شکستم از این نا مردی ها ،

 می نویسم با کوله باری تنهایی اگر چه من هیچ کس را ندارم می دانم که « خدا » هست؛

 می نویسم که هنوز خدا هست و خدا خیلی بزرگ هست.

می نویسم بیا به تنهایی من سر بزن ببین بی تو من چه عاشقانه سو ختم  بیا ببین ..

می نویسم با اینکه می دانم تو دوستم نداری می دانم ولی باز به دروغ بگو دوستم داری

می نویسم با اینکه می دانم  می خواهی از من دل بکنی ولی به دروغ بگی که می مانی

می نویسم با اینکه می دانم در بهت ثانیه هااز من بیزاری  به دروغ بگو از من بیزار نیستی

می نویسم با اینکه می دانم به دنبال شاهزاده قاصدکها هستی،

  چند روزی من شکسته رو تحمل کن تا فیتیله عمرم خاموش شود ؛

فقط چند روز به من خسته وقت بده  تا با خیالت با رویای چشمانت زندگی کنم ؛

با اینکه می دانم من هیچ وقت من از آنها سیر نمی شوم اما می دانم که تو مسافر هستی خواهی

رفت به شهر قاصدکها  می دانم که من بی تو میمیرم می دانم همه رو می دانم اما......

          «چاره ای نیست جز گریه کردن جز مردن چاره ای نیست»